نگارین رخ به خون کرده نگارین

همیشه ماه بود آنگاه شد خور

چنو زرد و چنو بی خواب و بی خور

نیاسود از حدیث و یاد رامین

به دایه گفت دایه چاره ای ساز

که رفته یار بد مهر آیدم باز

ز مهر ای دایه بر جانم ببخشای