بدانم دل به نادانی ز دستم

شکیب درد این فرقت ندارم

ز من بنیوش دایه داستانم

که چون آب روان بر تو بخوانم

کنون از بیدلی گویی که مستم

مکن زین بیدلی بر من ملامت

که خود بر خاست از هجرم قیامت