کنون از بیدلی گویی که مستم

ز من بنیوش دایه داستانم

که چون آب روان بر تو بخوانم

بدانم دل به نادانی ز دستم

مکن زین بیدلی بر من ملامت

که خود بر خاست از هجرم قیامت

یکی آتش بیامد در من افتاد