کنون روزست و وقت چاشتگاهست

که دید آتش فزاینده ز باران

شب من دوش چونان بد که گفتم

مگر بر سوزن و بر خار خفتم

به چشمس چون شب تازی سیاهست

مرا روز از خان دوست باشد

چو درمان از لبان دوست باشد