نه شب خفت و نه روز آسود در راه

بشد بر کوههء کوهی تگاور

که چون کرگس به کوهان بر گذشتی

بیابان را چو نامه در نوشتی

به رامین برد چونین نامهء ماه

چو رامین نامهء سرو روان دید

تو گفتی صورت بخت جوان دید