ترا کمی و دشمن را فزونی

ز تو فریاد و زاری که نیوشد

چو تو خود را نکوشی پس که کوشد

چه باید مهر با چندین زبونی

به سر باز افگن این بار گران را

ز دل بیرون کن این راز نهان را

خوشی کی بیند از کام نهانی