ز دود دل نشسته گرد بر لب

تنس در راه بود و دل بر ویس

به چشم اندر بمانده پیکر ویس

قرارش رفته بود و صبر تا شب

به خاور بود چشمش تا کی آید

سپاه شب که راهش بر گشاید