هوا با رنج و سودش با زیانست

جهان را هر چه بینی این چنینست

به زیر نوش مهرش ز هر کینست

گلش با خار و نازش با غمانست

چو رامین دید وی را کشته بر خال

همان گه جامه را بر سینه زد چاک

همی گفت آوخ ای فرخ برادر