جهان افروز رامین بامدادان

بشد شبگیر با دلهای پر نیش

چو روز آمد بر آمد بخت رامین

بزد بر گیتی از شاهیش آذین

ز بخت خویش خرم بود و شادان

نشسته آشکارا با دلارام

دلش خودرای گشته بخت خودکام