کنون خود این جهان بر من و بالست

تن سیمینت گشته خاک پایم

مرا این پادشایی با تو خوش بود

دلم با این همه گنج از تو گش بود

مرا بی تو جهان جستی محالست

به درد تو بدرو جامه بر بر

به مرگ تو بریزم خاک بر سر