بگو تا خود که بود امشب ترا جفت

شبی دور از لب و دندان اغیار

به دندان می گزیدم من لب یار

درآمد باغبان با گل همی گفت

نقاب از روی خوبت که کشیده است

لب و لعلت بدندان که گزیده است

دم باد صبا خوردی شکفتی