که تو هستی مراد جاودانی

مبادا بی وصالت روز ما خوش

که از هجران تو باشم بر آتش

مبادا بی وصالت زندگانی

درین اندیشه بودند تا سحرگاه

نبودند از قضا آگه که ناگاه