فراق بلبلش بنشسته در دل

گل از بلبل بکلی دست شسته

دریده پیرهن در خون نشسته

هزاران خار در پا دست در گل

چو سرو اندر چمن افتان و خیزان

به زاری زار می گفت ای عزیزان

به هم خوش بود ما را در گلستان