از آن میها که من خوردم سحرگاه

که او نبود ز راه عشق گمراه

ز درد ما کسی راهست بوئی

که باشد دایما در جست و جوئی

ز دست ساقیان مجلس شاه

اگر یک قطره در حلق تو ریزند

ز تو عقل و خرد بیرون گریزند