میان بهی در خوشاب بود

به یاقوت سرخ اندر آمیخته

چو دو گاو گردون میانش تهی

شکمشان پر از نار و سیب و بهی

که هر دانه ای قطره آب بود

همان گاو را چشم یاقوت بود

ز پیری سر گاو فرتوت بود