کسان رنجند ز رنگ و بوی مردار

مرا همت بقدر از آسمان بیش

بمرداری فرود آورده سر

چرا ننهی ز دانش بر سر افسر

نگه دارند مشام از گند مردار

من آن مرغم که می نالم بگلزار

تو آن مرغی که میخاری سر خار