دری مدروس شد نتوان گشادن

نه آن کامد خبر دارد ازین راه

چنان گم کرده اند این سربی راز

که سر مویی نیاید هیچ کس باز

که انگشتی برو نتوان نهادن

بباید داشت گردن زیر فرمان

که جز صبر و خموشی نیست درمان