زهی قدرت که گر خواهد بیک دم

ندارد کس ورای تو در آن راه

زهی ملکت که واجب گشت لابد

که نه نقصان پذیرد نه تزاید

زمین چون موم گرداند فلک هم

زهی شربت که در خون می زند نان

بامید سقیکم ربکم جان