فرو مگذار از انگشت مویی

نیاری با عتاب کبریا تاب

اگر بی ما زنی انگشت در آب

مپیچ از ما بیک سر موی سویی

چو انگشتی درستت هست در کار

ز زیر پنبه خونین برون آر

حسابی گیر بر انگشت با خویش