بصدق خویش دین را محترم کن

جهانشان حلقه انگشتری کن

ز تو گر معجزی خواهند ناگاه

اشارت کن بانگشتی سوی ماه

بانگشتی مه گردون قلم کن

حسودت می گزد انگشت از غم

تو می بر هم بانگشتی مه ازهم