فتاده در ملایک بانک و غلغل

ز بهر رویت ای خورشید درگاه

فکنده خویشتن حوران ز غرفه

که تا زیشان مگر گیری بتحفه

که تا ز آن سوی رآنی بوک دلدل

همه شب اختران عالم افروز

سپند چشم می سوزند تا روز