در آن قربت دلش پر موج اسرار

بآخر شد برب العزه نزدیک

چه گویم من در آن حضرت که چون بود

که آن دم از وجود خود برون بود

وزان دهشت زفانش رفت از کار

چو گل برگ حیا خوی کرده جانش

خیال وهم را پی کرده جانش