بیامد بران گوزبن بر نشست

که اکنون یکی مرغ دیدم سیاه

ابا زنگ زرین تنش همچو قیر

همان چنگ و منقار او چون زریر

بیاید هم اکنون به بختت به دست

هم انگه یکی بنده را گفت شاه

که رو گوزین کن سراسر نگاه