کنون بازدارش بگیرد به دست

بشد بنده چون باد و آواز داد

که همواره شاه جهان باد شاد

که طغری به شاخی برآویختست

چو طغری پدید آمد آن پیر گفت

که ای بر زمین شاه بی بار و جفت

پی مرزبان بر تو فرخنده باد