بسی جوهر باعزاز و نکو داشت

بسی خوشتر که از مه تا بماهی

دل شه گشت خرم زان یگانه

جواهر خواست خالی از خزانه

بدست خویشتن در پیش او داشت

که برگیر آنچ می خواهی ترا باد

که کردی ای گرامی جان من شاد