اگرچه دست می دادش ولیکن

عزیزی بد که تا شد شصت ساله

هوای گوشت بودش یک نواله

نبود از نفس نامعلوم ایمن

مگر روزی شنود از دور بویی

روان شد نفس را از دیده جویی