اگر بریانت می باید کنون گیر

چو پیر آن دید بی خود گشت در حال

چو مرغی می زد اندر ره پر و بال

زبان بگشاد کای نفس زبون گیر

ز دوری بوی بریانی شنیدی

چو بریانی بدیدی در رمیدی

عزیزان را چنین بریان دهد دست