ز خود غایب مشو در هیچ حالی

از آن صد شاخ چو طوبی برآید

نمی بینی درختان سرافراز

که هر یک بیش تخمی نیست ز آغاز

که تا هر ساعتی گیری کمالی

همی چندان که از خود می درآیی

ز زیر صورت خود می برآیی