ازین دریا که گویای خموش است

قبا تنگ آید از دور سپهرت

اگر خواهی تب لرزان فلک خواست

بتو ندهد که گوید نوبت ماست

بتان را چشم پر درهم چو گوش است

تو هر جوری که می بینی شکی نیست

که آن از نه فلک خود ده یکی نیست