بسی رفتم درین راه خطرناک

که جان در موج آتش دادم اینجا

قدم تا کی زنم در ره بهر سوی

چو از خود می نیابم یک سر موی

ندیدم آدمی را جز کفی خاک

کفی خاکست و بادی در میانش

تن او چون طلسم و گنج جانش