که یا رب بام زندانت چنین است

ز چشم درفشان شد پر ستاره

خوشش آمد سپهر گوژ رفتار

زبان بگشاد چون بلبل بگفتار

که گویی چون نگارستان چین است

ندانم بام استانت چه سانست

که زندان تو باری بوستانست