میان نطع و ریگ از سر برآیی

ز نطع و ریگ دل نومید داری

که بر سر تیغ زن خورشید داری

بآخر چون نه اهل این سرایی

ز حیرت گرچه در دردسری تو

مده بر باد سر را سرسری تو