شب تیره زو جفت گیرد گریز

بخواهد همان دخترش از پدر

نهد بی گمان بر سرش تاج زر

نیابد همی سیری از خفت و خیز

شبستان مر او را فزون از صدست

شهنشاه زین سان که باشد به دست

کنون نه صد و سی زن از مهتران