برو بفکن کلاه و برگ ره گیر

که هر دو زین کله هستند جان باز

کله بر فرق زان می داردت سوک

که بس مرده دلی زنده شوی بوک

چو داری شعر سر ترک کله گیر

اگر تاجت دهد آن هم فسوس است

که یعنی او شریک آن خروس است