کند صد ریش خندت تاج لابد

اگر تاجت دهد آن هم فسوس است

که یعنی او شریک آن خروس است

چو تو پیکی کنی مانند هدهد

مکن چندین عتاب ار تخت یابی

که تختی نیز می باید عتابی

ترا هم چون عتابی تخت چندست