زهی شد در گلویت گر زهت کرد

که تختی نیز می باید عتابی

ترا هم چون عتابی تخت چندست

عتابی را چه تخت آن تخت بندست

که آماسی بود گر فربهت کرد

گرینجا سرخ رویی آیدت خوش

دمیدن بایدت چون زرگر آتش