زدندش کودکان سنگی زهر راه

شنودم من که جایی بی دلی بود

نه از دل هم چو مابی حاصلی بود

تگرگی نیز پیدا گشت ناگاه

بسوی آسمان برداست سر را

که چون بردی دل این بی خبر را