بگو تا چند گاه اندوه و گه غم

بهر ساعت بلایی نیزت آورد

عجب درمانده ام چون مبتلایی

که دل چون می چخد با هر بلایی

فغان از روز و شب وز سال و مه هم

نگردد هیچ صبحی روز نزدیک

که تا بر ما نگردد روز تاریک