نه بتواند زمانی شاد دیدت

کسی را چاره جز بیچارگی نیست

جهان چو تو بسی داماد دارد

بسی عید و عروسی یاد دارد

نه یک دم از غمی آزاد دیدت

بعمری می دهد رنج مدامت

که تا کار جهان گیرد نظامت