ترا رفتن ازین روزن صوابست

چو ذره پیش آن خورشید شو باز

برا ای ذره زین روزن که داری

که نیست این خانه بس روشن که داری

که صحرای جهان پر آفتابست

تو می گویی که نور من چنانست

که کس از نور من قدرم ندانست