سخن از قدر خود تا چند رانی

که صحرای جهان پر آفتابست

تو می گویی که نور من چنانست

که کس از نور من قدرم ندانست

اگر خواهی که قدر خود بدانی

کفی خاک سیه بر گیر از راه

نقش کن پس ببادش ده هم آنگاه