ترا دور فلک چندی گذارد

ولی روزی دو از پس اوفتادست

چو شاخی را همی بری زدونیم

دل شاخ دگر می لرزد از بیم

خود این مست استخوان چندی ندارد

همه کار جهان از ذره تا شمس

چه می پرسی کان لم تعن بالامس