چو نان خورده شد جام باید گرفت

فدای تو بادا تن و جان من

بدو گفت بهرام تیره شبان

که یابد چنین تازه رو میزبان

به خواب خوش آرام باید گرفت

به یزدان نباید بود ناسپاس

دل ناسپاسان بود پرهراس