ز لاف خویش دیگی نیز برنه

چه گویم طرفه مرغی تو بهر کار

که از دیگم برایی سرنگوسار

بتو هر ساعتی جانی دگر نه

ز خوان و کاسه خود چندلافی

ز سودا کاسه سردار صافی

همه ملک تو و ملک تو یک سر