چو سرو سهی بر لب جویبار

چو رود بریشم سخن گوی گشت

همه خانه وی سمن بوی گشت

پدر را چنین گفت کای ماهیار

چو کافور کرده سر مشکبوی

زبان گرم گوی و دل آزرم جوی

همیشه بداندیشت آزرده باد