ترا چون چشم برجانست وجانان

ترا از پای بنشانند دو نان

ببین تا از کرم پروردگارت

نشاند اندر نمازی چند بارت

دلت را کی سرجانست و جانان

چو نان از خوان ستانی خوان بود شوم

که بی شک خوان بیش از نان بود شوم