ازین دوزخ بدان دوزخ رسی زود

زهر رنجی که مردم راز خویش است

تقاضاء شکم از جمله بیش است

شکم از تو برآورد آتش و دود

اگر صوفی ببیند زله تو

نشیند بی شکی در پله تو

همی پر کن که گر در تو دلی هست