چو زین بوی خوشم دل هست ناخوش

که آن گل برمکن از شیشه زنهار

که گر آن شیشه را گل برکنی تو

بتر زان کز تنم دل برکنی تو

مزن از آب گل جانم در آتش

بگفت این وزین عالم برون شد

نمی دانم دگر تا حال چون شد