دلش در عشق معجون جنون ساخت

که داند تا چه کار افتاد او را

ز عشقش آتشی در جانش افتاد

که دردی سخت بی درمانش افتاد

رخش از اشگ صد هنگامه خون ساخت

دم سرد از جگر می زد چو کافور

فرو می برد آب گرم از دور