وزیرش وقت دید و جای خالی

دل درویش را از جان برآورد

چو از چوگان زلفش یافت بویی

بسر می شد ز خود بی خود چو گویی

ز گلخن تاب رمزی گفت حالی

که او ده سال از عشقت شب و روز

نه خفت و نه چو شمع آسود از سوز